Κατάκοπη ἡ Ἁγία Γαβριηλία ἕνα βράδυ μετὰ τὸ Ἀπόδειπνο ἔγειρε νὰ κοιμηθεῖ. Μά, γρήγορα πετάχτηκε ἀπὸ τὸ κρεβάτι, καθώς ἀκούστηκε τὸ κουδούνι.
Ποιός να ‘ναι τέτοια ὥρα, σκέφτηκε. Δέν περιμένω κανέναν. Ἂν εἶναι κάποιος κακοποιός, δὲν εἶναι συνετό ν’ ἀνοίξω.
Ἂν ὅμως, εἶναι κάποιος ποὺ ἔχει ἀνάγκη; «Ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακὰ ὅτι σὺ μετ’ ἐμοῦ εἶ» ψιθύρισε καὶ κατευθύνθηκε πρὸς τὴν εἴσοδο. Ἄναψε τὸ φῶς καὶ εἶδε μπροστά της ἕναν πανύψηλο ἄντρα νὰ τὴν κοιτᾶ σαστισμένος. Στὰ χέρια του -τά καλυμμένα μὲ γάντια- κρατοῦσε ἕνα… μαχαίρι!
Ἡ πόρτα ἔχασκε μισάνοιχτη σὰν νὰ ἀποροῦσε κι αὐτὴ μὲ τοῦτο τὸ συναπάντημα, τοῦ ἐπίδοξου ληστῆ καὶ τῆς μοναχῆς. «Καλῶς τον!» τοῦ εἶπε μὲ χαμόγελο ἐκείνη. «Πεινᾶς; Νὰ σὲ τρατάρω κάτι;».
Καὶ δίχως νὰ πάρει ἀπόκριση, χάθηκε στην κουζίνα καὶ γύρισε μ’ ἕναν δίσκο γεμάτο ψωμί, τυρί, φροῦτα καὶ γάλα. «Ἄχου, ξέχασα νὰ σοῦ βάλω κυδώνι γλυκό. Εἶναι πεντανόστιμο!» Ὁ ἄντρας δὲν ἤξερε τί νὰ ὑποθέσει.
Γιὰ τρελή δὲν τοῦ φαινόταν. Μὰ καὶ τούτη ή ἀναπάντεχη ὑποδοχή δὲν ταίριαζε σὲ γνωστικούς. Καθόταν σὰν ύπνωτισμένος μόνο καὶ τὴν κοίταζε.
«Ἔλα, τί κάθεσαι; Ἔλα νὰ φᾶς!» εἶπε ἐκείνη καὶ τοῦ ἔδωσε μιὰ καρέκλα. «Πεινάει τὸ πουλάκι μου!» μουρμούριζε ὅσο…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr