Η ΙΘΑΚΗ, Ο ΟΜΗΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἰθάκη, ὁ Ὅμηρος καὶ ὁ Τσίπρας.          Οἱ παρομοιώσεις τοῦ Ἀλ. Τσίπρα εἶναι ἀτυχεῖς, ὅσο καὶ ἂν εἶναι ἐπικοινωνιακὰσωστές. Ἡ Ἰθάκη κατὰ τὸν Ὅμηρο δὲν εἶναι σταθμός, ὅπως εἶναι κατὰ τὸν  Ἀλ. Τσίπρα, ἀλλὰεὐτυχισμένο τέρμα. Τὸ ἔπος εἶναι, κατὰ τὸν Κων. Γανωτὴ « ὁ ὕμνος τῆς ἀρετῆς, τῆς ἐγκράτειας, τῆς πίστης, τῆς οἰκογένειας, τοῦ φιλότιμου». («Ἡ Ὀδύσσεια τοῦ Ὁμήρου», ἔκδ. Πηλός, 1986, σελ. 453) καὶ κατὰ τὸν Ἀλέξανδρο Ραγκαβὴ «ὁ Ὅμηρος παριστάνει τὸν Ὀδυσσέα ὡς ἄνδρα ἱκανό,ἔξυπνο, ἐφευρετικό, εὔγλωττο, συνετό, μετρημένο, θαρραλέο, γενναῖο στὶς μάχες, καὶ καρτερικὸστὶς δυσχέρειες». («Λεξικὸν τῆς ἑλληνικῆς Ἀρχαιολογίας», Ἔκδ. Ἀνέστη Κωνσταντινίδου, 1891, Β΄ Τόμος, σελ. 799/ Ἐπανέκδ. Ἐπικαιρότητα). Ὁ ὁμηρικὸς ἥρωας εἶχε ἀπόλυτη προσήλωση στὸν σκοπό του καὶ μόνο, ποὺ ἦταν ἡ ἐπιστροφὴ στὴν πολυπόθητη Πατρίδα του καὶ στὴν οἰκογένειά του.
.          Στὸ τέλος τοῦ βιβλίου ὁ Ἀλ. Τσίπρας γράφει τὴν δική του ἐκδοχὴ γιὰ τὴν Ἰθάκη: «Κι ὅταν (ἡ Ἑλλάδα) φτάνει στὴν Ἰθάκη, ἀφοῦ ξαποστάσει λίγο στὸ λιμάνι τῆς γαλήνης, ἁρματώνει πάλι τὸ καράβι της γιὰ νέους ὁρίζοντες. Κι ἐμεῖς, ὅσοι ἀπό μας, παίρνουμε τὴ θέση μας στὸπλήρωμα, πιὸ ἔμπειροι πιά, πιὸ σοφοί, πιὸ ἕτοιμοι. Γιατί, ὅπως γράφει ὁ Καβάφης στὴν “Ἰθάκη” του: “Κι ἂν φτωχικὴ τὴν βρῆς, ἡ Ἰθάκη δὲν σὲ γέλασε/. Ἔτσι σοφὸς ποὺ ἔγινες, μὲ τόση πείρα/, ἤδη θὰ τὸ κατάλαβες οἱ Ἰθάκες τί σημαίνουν”». Προφανῶς εἶναι μία ἐξαγγελία τοῦ Ἀλ. Τσίπρα ἐπιστροφῆς του στὴν πολιτική, ἐπικεφαλῆς δικοῦ του Κόμματος, μὲ νέο σύστημα ἰδεῶν… Ἀπὸ τὴν ΚΝΕ καὶ τὴν ἐπαναστατικὴ Ἀριστερὰ δείχνει ὅτι ἔχει περάσει στὴ μετανεωτερικήιδεολογια,ποὺσήμερα ἀποτελεῖ τὴν ἐπικρατοῦσα ὑλιστικὴ καὶ ἀδιέξοδη πολιτικὴ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση.
.          Ὡς πρὸς τὸν Καβάφη  διέφυγε ἀπὸ τὸν Ἀλ. Τσίπρα ὁ προηγούμενος στίχος ποὺ ἀναφέρει ὁ ποιητής: «Ἡ Ἰθάκη σ’ ἔδωσε τ’ ὡραῖο ταξείδι/. Χωρὶς αὐτὴν δὲν θάβγαινες στὸν δρόμο./ Ἄλλα δὲν ἔχει νὰ σὲ δώσει πιά». Ὁ ἐν λόγῳ στίχος ὑποδεικνύει, ὅτι ἡ «Ἰθάκη» ἔδωσε τὸ ταξίδι καὶδὲν ὑπάρχει πλέον τίποτε ἄλλο νὰ δώσει… Ὅλα τελείωσαν σ’ αὐτήν…
.          Στὸ βιβλίο του ὁ Ἀλ. Τσίπρας ἀναγνωρίζει τὸ λογικό, πὼς σήμερα εἶναι πιὸ ἔμπειροςἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε πρωθυπουργὸς καὶ κυβέρνησε τὴ χώρα. Γράφει σχετικὰ πὼς μπρὸς στὸ γνωστὸδημοψήφισμα φιάσκο, ὅταν τὸ «ὄχι» ἔγινε «ναί», «δὲν ἦταν πιὰ καὶ τόσο ἄπειρος» (βλ. σχ. σελ. 266). Ὄντως ὅταν ἔγινε πρωθυπουργός, ἦταν ἄπειρος στὴ διακυβέρνηση τῆς χώρας. Βεβαίως τὸγεγονὸς τῆς ἀναδείξεως στὴ θέση τοῦ πρωθυπουργοῦ νέων στὴν ἡλικία ἀνθρώπων χωρὶς γνώσεις καὶ χωρὶς ἐμπειρία εἶναι κάτι σύνηθες στὴ Δύση. Ἡ νεοφανὴς αὐτὴ συνήθεια ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὴν δημοκρατικὴ πραγματικότητα στὴν ἀρχαία Ἀθήνα. Ὁ Ἀλέξανδρος Κοϊρὲ ἔγραψε μὲ ἀναφορὰ στὴν Πλατωνικὴ Πολιτεία: «Οἱ σοφοὶ κυβερνῶντες εἶναι ἱκανοὶ καὶ ἄξιοι, ἄρα ὑποχρεωμένοι νὰκυβερνήσουν τὴν Πολιτεία, ἐπειδὴ κατέχουν τὴν γνώση, τὴν ἀληθῆ καὶ ὑπέρτατη ἐνορατικὴ γνώση τοῦ Ἀγαθοῦ καὶ τοῦ Ὄντος» («Φιλοσοφία καὶ Πολιτεία – Εἰσαγωγὴ στὴν ἀνάγνωση τοῦ Πλάτωνα», Ἔκδ. Ἀλεξάνδρεια, Ἀθήνα, 1990, σελ. 133).
.          Ὁ Ἀριστοτέλης ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ γράφει πὼς στὴν Ἀθηναϊκὴ Δημοκρατία διορίζονταν μὲ κλῆρο ὅσοι θὰ ἔκαμαν ἐργασία ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζουν ὡς πολίτες, ἀλλὰ ὅσοι εἶχαν τὴ φιλοδοξία  νὰ καταστοῦν ἄρχοντες καὶ αἰσθάνονταν ἱκανοὶ νὰ κυβερνήσουν τὴν Πολιτεία ἔπρεπε πρῶτα νὰ ἐξετασθοῦν ἀπὸ τὴ Βουλὴ τῶν πεντακοσίων καὶ ὕστερα ἀπὸ τὸ δικαστήριο, τὸὁποῖο εἶχε καὶ τὴν τελεσίδικη ἁρμοδιότητα. (Βλ.σχ. Ἀριστοτέλους «Ι. Ἀθηναίων Πολιτεία», Μτφρ. Ἀγγέλου Βλάχου, Ἔκδ. Ἑστίας, Ἀθήνα, 1980, σέλ. 121).
.          Πόσο ἀπέχει ἡ σημερινὴ πολιτικὴ πραγματικότητα ἀπὸ αὐτὴν τῆς μήτρας τῆς τῆςἰδανικῆς δημοκρατίας… Σήμερα ἐπικρατεῖ τὸ παράδοξο χωρὶς γνώση καὶ ἐμπειρίανα μὴν μπορεῖκάποιος νὰ κυβερνήσει ἀεροπλάνο ἢ πλοῖο, ἢ ἀκόμη καὶ νὰ ὁδηγήσει λεωφορεῖο, νὰ μπορεῖ ὅμως νὰ κυβερνήσει ἕναν ὁλόκληρο λαό…. Στὴν ἀρχαιότητα πρῶτα ὁ κυβερνήτης γινόταν σοφὸς καὶἔμπειρος καὶ  ὕστερα κυβερνοῦσε. Ἔτσι δὲν μάθαινε νὰ κυβερνᾶ «στοῦ κασίδη τὸ κεφάλι».
.          Τὰ λάθη ποὺ ἔκαμε ὁ Ἀλ. Τσίπρας δὲν εἶναι λίγα. Ἐξελέγη γιατί ὑποσχέθηκε ὅτι θὰἀλλάξει τὰ κακῶς κείμενα, ὅτι θὰ καταργήσει τὰ μνημόνια, ὅτι θὰ ἐπουλώσει τὰ τραύματα τῆς κοινωνίας καὶ τῆς οἰκονομίας, ὅτι θὰ ἀποκαταστήσει τὸ κύρος τῆς χώρας στὸ ἐξωτερικό. Οὐδὲνἐπιτεύχθηκε, παρὰ τὶς θυσίες τοῦ λαοῦ. Ὁ Ἀλ. Τσίπρας καὶ οἱ σύντροφοί του μπῆκαν μὲ φόρα στὴνἐξουσία, ἀλλὰ τὰ ἀποτελέσματα ἤσαν ἀπὸ πτωχὰ ἕως ἀρνητικὰ γιὰ τὴ χώρα μας. Ἡ πορεία τους καὶτὰ ἀποτελέσματά τους ταιριάζουν μὲ τὸ στιχάκι τοῦ Κώστα Οὐράνη, ποὺ τὸ ἐπιγράφει «Ξεκίνημα»: « …Τώρα γυρίζω καὶ κυττάω/καὶ τὴ ζωή μου ἀναμετρῶ:/ – πόσο μεγάλη ἦταν ἡ φόρα,/πόσο τὸπήδημα μικρό!».
.          Ἀπὸ ἐθνικῆς πλευρᾶς   τὸ σοβαρότερο τραῦμα ποὺ ἄφησε στὴν Ἑλλάδα ἡ κυβέρνηση Τσίπρα εἶναι ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, γιὰ τὴν ὁποία ὁ ἴδιος δηλώνει ὑπερήφανος! Γιὰ αὐτὴν γιὰκαιρὸ συζητοῦσε μὲ τὸν ὁμόλογό του Ζάεφ, μὲ τὴν Ἄγγ. Μέρκελ, μὲ τοὺς Ἀμερικανούς, ἀλλὰ δὲνἐρώτησε ποτὲ τοὺς Μακεδόνες καὶ γενικά τους Ἕλληνες ἂν δέχονται τὴ συμφωνία…Γράφει στὸβιβλίο του ὅτι «κατανοοῦσε τὴν εὐαισθησία ἐκείνου τοῦ κόσμου, ποὺ ἀντιδροῦσε στὴ συμφωνία» (σέλ. 541), ἀλλὰ ποτὲ δὲν τὸν ἄκουσε… Ἀντίθετα στὶς συγκεντρώσεις τοῦ λαοῦ γιὰ τὸ Μακεδονικὸἔστελνε τὶς αὖρες καὶ τὰ ΜΑΤ… Στὴν ἴδια σελίδα τοῦ βιβλίου τοῦ ὁ Ἀλ. Τσίπρας γράφει πὼς «ἡΣυμφωνία τῶν Πρεσπῶν κυρώθηκε στὸ ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο» ἀναφέρονταςονομαστικά  τους – ἐκτὸς ΣΥΡΙΖΑ – βουλευτὲς ποὺ τὴν ἐψήφισαν, προφανῶς γιὰ νὰ μείνουν καὶ αὐτοὶ στὴν Ἱστορία….
.          Ὡς πρὸς τὸ Δημοψήφισμα καὶ τὸ νέο, ἐπαχθέστατο γιὰ τοὺς Ἕλληνες, μνημόνιο – αὐτὸς ποὺ θὰ  ἔσχιζε καὶ τὰ προηγούμενα…-, γιὰ νὰ τὸ περάσει,ὁδήγησε τὸ λαὸ σὲ δημοψήφισμα δίκην  θεατρικῆς παραστάσεως καὶ ἔκαμε τὴ γνωστὴ κωλοτούμπα…Τότε ξεγελάστηκαν οἱ Ἕλληνες,ἀλλὰ ὁ Ἀλ. Τσίπρας ἔγινε συμπαθὴς στὴν κὰ Μέρκελ στὶς ΗΠΑ, στὸ ΝΑΤΟ…Ἔκτοτε τὸΜακεδονικὸ πηγαίνει ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Οὐδεμία ὑποχώρηση τῶν Σκοπιανῶν στὶς σοβινιστικές τους ἀπόψεις καὶ στὰ ὅσα ἐπιβάλλει ἡ συμφωνία… Μᾶλλον ἔχουν γίνει ἐπιθετικότεροι, μὲ τὴν ἀνοχὴ καὶ τῆς σημερινῆς κυβερνήσεως. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Ἀλ. Τσίπρας ἀναφέρει καὶ τὶς ἐνέργειες τοῦ Οἴκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων, ἡ κατ’ ἀρχὴν ἀναγνώρισή της δὲν ἔχει προχωρήσει καὶ παραμένει σὲ ἐκκρεμότητα…
.          Εἶναι ἀντιληπτὸ ὅτι ὁ Ἀλ. Τσίπρας εἶναι 51 ἐτῶν καὶ θέλει νὰ μὴν εἶναι ἀπὸ τὴν ἡλικία αὐτὴ συνταξιοῦχος πολιτικός. Ὅμως πέραν τοῦ βιβλίου του καὶ πέραν τῶν συμβουλῶν ποὺ δέχεται πρέπει ὁ ἴδιος μόνος του νὰ ἐμβαθύνει στὰ λάθη, ποὺ ὁ ἴδιος παραδέχεται, καὶ νὰ ἀποδεχθεῖ ὅτι ἂν δημιούργησε ἕνα οἰκοδόμημα, τὸ ὁποῖο μετὰ πατάγου κατέρρευσε, δὲν μετράει τόσο ἡ ἐμπειρία ποὺ ἀπέκτησε ἀπὸ τὴν ἀνέγερση  καὶ τὴν κατάρρευσή του, ὅσο ἂν εἶναι πρόθυμος ὁ λαός μας νὰ τὸν ἐμπιστευθεῖ  γιὰ κάποιο νέο οἰκοδόμημα… Προσωπικὰ νιώθω σύγκρυο μὲ αὐτὴ τὴν προοπτική.-