ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΕΙΣ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΛΙΒΑΝΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ λόγοι τῆς ἐπίσκεψης τοῦ Πάπα εἰς Τουρκία καὶ Λίβανο.           Ἡ ἐπίσκεψη στὴ Νίκαια τοῦ Πάπα Λέοντος γίνεται μετὰ τὴν ἀπὸ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη Βαρθολομαῖο πρὸς αὐτὸν ἀνανέωση τῆς προσκλήσεως, τὴν ὁποία εἶχε ἀπευθύνει στὸν προκάτοχό του Φραγκίσκο. Τὸν προσκαλοῦσε νὰ μεταβοῦν σὲ αὐτὴν καὶ ἀπὸ κοινοῦ νὰ ἑορτάσουν τὰ 1700 χρόνια ἀπὸ τὴν σύγκληση τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Κατ’ αὐτὴν οἱ συνελθόντες 318 Πατέρες, μεταξὺ ἄλλων, καταδίκασαν τὶς ἀπόψεις τοῦ αἱρετικοῦ Ἀρείου καὶ  διακήρυξαν τὰδόγματα τῆς Πίστεως τῶν Χριστιανῶν διὰ τῶν πρώτων ἑπτὰ (ἐκ τῶν δώδεκα) ἄρθρων τοῦΣυμβόλου τῆς Νικαίας.
.           Στὴ δήλωσή του (21/4/2025) γιὰ τὴν ἐκδημία τοῦ Πάπα Φραγκίσκου  ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὑπενθύμισε τὴν πρὸς αὐτὸν πρόσκλησή του. Τοῦ εἶχε γράψει τότε: «Ἁγιώτατε,ὕστερα ἀπὸ λίγα χρόνια συμπληρώνονται 1700 χρόνια ἀπὸ τὴ σύγκληση τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Θὰ εἶναι μία πολὺ ὡραία πρᾶξις νὰ πᾶμε καὶ νὰ ἑορτάσουμε αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ ἐπέτειο καὶ νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν περαιτέρω πορεία τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν μας πρὸς τὸ κοινὸ ποτήριο». Σημειώνεται ὅτι ὁ Πάπας, ὄντας ἀπόλυτος ἡγεμὼν καὶ  ἔχοντας τὸἀλάθητο, μπορεῖ νὰ ὁμιλεῖ ἐκ μέρους σύμπασας τῆς ὑπ’ αὐτὸν Ἐκκλησίας. Ὅμως κατὰ τὴνὈρθόδοξη ἐκκλησιολογία ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μπορεῖ νὰ ἐκφράζει μόνο τὴπροσωπική του ἄποψη, ἔστω καὶ εὐχή…
.           Ὁ Πάπας Λέων δέχθηκε τὴν πρόταση καὶ τὴν ἐνέταξε σὲ μία ἐπίσημη ἐπίσκεψη στὴν Τουρκία καὶ μίαν «ἀποστολικὴ ἐπίσκεψη» στὸν δοκιμαζόμενο Λίβανο. Ὁ Πάπας δὲν ἀπέκρυψε τοὺς λόγους  τῆς «ἐπίσκεψης ἑνότητας» στὴ Νίκαια καὶ στὸ Φανάρι. Γράφει στὴν προαναφερθεῖσα ἐγκύκλιό του: «Ὀφείλουμε νὰ ἀφήσουμε πίσω τὶς θεολογικὲς ἀντιθέσεις, ποὺ ἔχουν χάσει τὴν αἰτία τῆς ὕπαρξής τους, γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε μία κοινὴ σκέψη, καὶ ἀκόμη περισσότερο, μία κοινὴπροσευχὴ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι προκειμένου νὰ συγκεντρωθοῦμε ὅλοι  σὲ μία μόνο πίστη καὶ σὲ μία μόνο ἀγάπη». Γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτό, ὁ Πάπας καλεῖ ὅλους «νὰ ἐνισχύσουν τὴν οἰκουμενικὴκίνηση, ὅπως τὴν ἐννοεῖο Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β΄ στὴν ἐγκύκλιο τοῦ «Ut unum sint» (Ἵνα πάντες ἓν ὦσιν).
.            Ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ τοῦ Πάπα Λέοντος στὴν ἐγκύκλιο τοῦ προκατόχου του ξεκαθαρίζει πλήρως τί παγίως σημαίνει γιὰ τὸν ἴδιο καὶ γενικά γιὰ τὸ Βατικανὸ  ἡ «ἕνωση στὴν πίστη καὶ στὴνἀγάπη». Τὸ 88ο ἄρθρο τῆς Ἐγκυκλίου «Ut Unum Sint» ἐπιγράφεται «Τὸ λειτούργημα ἑνότητας τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης». Σὲ αὐτό, μεταξὺ ἄλλων, ἀναφέρεται: «Μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν Κοινοτήτων, ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία ἔχει τὴν πεποίθηση ὅτι διατήρησε τὴ διακονία τοῦ διαδόχου τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης, ποὺ ὁ Θεὸς ἵδρυσε ὡς “παντοτινὴ καὶ ὁρατὴ ἀρχὴ καὶ θεμέλιο ἐνότητας” (Σημ. Δογματικὴ Διάταξη τῆς Παπικῆς Ἐκκλησίας,ἀποφασισθεῖσα κατὰ τὴν Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ) καὶ ποὺ τὸ Πνεῦμα στηρίζει, ὥστε ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ νὰ καταστοῦν μέτοχοι αὐτοῦ τοῦ οὐσιώδους ἀγαθοῦ».
.            Στὸ ἴδιο, 88ο ἄρθρο, ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β΄ ὑπενθυμίζει ὅτι στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, στὴ Γενεύη καὶ στὶς 12 Ἰουνίου 1984, εἶχε ἐκφράσει τὴν πεποίθηση ὅτι «σὲπιστότητα πρὸς τὴν ἀποστολικὴ παράδοση καὶ τὴν πίστη τῶν Πατέρων στὸ λειτούργημα τοῦἘπισκόπου Ρώμης, αὐτὸς ἀποτελεῖ τὴν ἐγγύηση τῆς ἑνότητας ὅλων τῶν χριστιανῶν». Οἱ διατάξεις – δόγματα τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου καὶ οἱ πάγιες πεποιθήσεις περὶ τοῦ Πρωτείου, ἀπὸ πολλοὺς  αἰῶνες πριν, τῶν παπικῶν καθορίζουν σαφῶς τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Πάπας Λέων ἐπισκέπτεται τὴ Νίκαια καὶ τὸ Φανάρι καὶ ὁμιλεῖ γιὰ «ἑνότητα».
.           Σημειώνεται ὅτι ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὸ Φανάρι εἶναι σύντομη, τυπικὴ καὶ στὴν προαναφερθεῖσα λογική. Κάνει ἐντύπωση ὅτι στὴν ἐγκύκλιό του ὁ Πάπας ἀναφέρει τὸν κ. Βαρθολομαῖο ὡς «Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως» καὶ ὄχι «Οἰκουμενικό». Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ Οἰκ. Πατριάρχης δὲν ἐπέτυχε νὰ δώσει πανηγυρικὴ διάσταση στὴ συνάντηση τῆς Νικαίας, ἀφοῦἀπὸ τοὺς προκαθημένους τῶν πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων, ποὺ προσκάλεσε, μόνο ὁ Ἀλεξανδρείας ἀποδέχθηκε νὰ παραστεῖ.  Ἀπουσιάζουν οἱ Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων. Εἰδικὰ γιὰ τὸνἹεροσολύμων ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐξέφρασε ἀνοικτὰ τὴ δυσφορία του.
.           Κατὰ τὸ πρόγραμμά του στὴν Τουρκία ὁ Πάπας μένει ἀπὸ τὸ μεσημέρι τῆς 27ης ἕως μετὰ τὸ μεσημέρι τῆς 30ῆς Νοεμβρίου. Τὸ ἀπόγευμα τῆς πρώτης ἡμέρας τὸ περνᾶ στὴν Ἄγκυρα,ὅπου μεταβαίνει στὸ Μαυσωλεῖο τοῦ Κεμάλ, ἐπισκέπτεται τὸν πρόεδρο Ἐρντογὰν καὶ συναντᾶται μὲ τὸ Διπλωματικὸ Σῶμα. Στὴ συνέχεια ἀναχωρεῖ γιὰ Κωνσταντινούπολη.
.           Τὸ πρωὶ τῆς 28ης Νοεμβρίου συναντᾶται μὲ καθολικοὺς – κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς – ποὺ διαμένουν στὴν Τουρκία καὶ ἐπισκέπτεται τὸ παπικὸ γηροκομεῖο τῆς Πόλης. Μετὰ τὸ μεσημέρι τῆς ἴδιας ἡμέρας μὲ ἑλικόπτερο μεταβαίνει στὴ Νίκαια, ὅπου συμμετέχει στὴν «οἰκουμενικὴσυνάντηση προσευχῆς» καί, μία ὥρα μετά, ἐπιστρέφει στὴν Κωνσταντινούπολη… Στὶς 29/11 τὸπρωὶ ἐπισκέπτεται τὸ Μπλὲ Τζαμὶ – τὴν Ἁγία Σοφία δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἐπισκεφθεῖ λόγῳ ἔργων συντήρησης καὶ τῆς εἰσόδου ἐντὸς αὐτῆς βαρέων ὀχημάτων. Στὴ συνέχεια ἔχει συνάντηση μὲ τοὺς κληρικοὺς διαφόρων δογμάτων καὶ τὸ ἀπόγευμα συμμετέχει στὴν Δοξολογία, ποὺ γίνεται πρὸς τιμήν του στὸν Πατριαρχικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στὸ Φανάρι, καὶ ὕστερα ὑπογράφει κοινὸμήνυμα μὲ τὸν κ. Βαρθολομαῖο. Μετὰ τὴ σύντομη συνάντησή τους, μεταβαίνει στὴν Βολκσβάγκεν Ἀρένα τῆς Βασιλεύουσας, ὅπου τελεῖ τὴ λειτουργία γιὰ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς. Στὶς 30 Νοεμβρίου, τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Πάπας τὸ πρωὶ μεταβαίνει στὸν Πατριαρχικὸ Ναὸ τῶν Ἀρμενίων, ὅπου συμπροσεύχεται μὲ τοὺς Ἀρμενίους τῆς Τουρκίας. Στὴ συνέχεια μεταβαίνει στὸν Ὀρθόδοξο Πατριαρχικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ παρακολουθεῖ τὴ Θεία Λειτουργία, συμπροσευχόμενος. Στὴ συνέχεια μαζὶ μὲ τὸν κ. Βαρθολομαῖο ἐξέρχεται στὸν ἐξώστη καὶ εὐλογεῖ τοὺς παρισταμένους καὶ μετὰ ἀναχωρεῖ γιὰΒηρυττό.
.           Ἡ διαδικτυακὴ παπικὴ τηλεόραση «Reinformation.tv» τονίζει μὲ ὠμότητα  ὅτι ὁΠάπας Λέοντας ΧΙV στὴν ἐγκύκλιό του «In unitate fidei» μιλάει περισσότερο γιὰ τὸν οἰκουμενισμό,ὅπως τὸν ἐπιδιώκει τὸ Βατικανό, παρὰ γιὰ τὴν Πίστη. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὸ πρόγραμμα τῆς ἐπίσκεψής του στὴν Τουρκία καὶ στὸ Λίβανο. Τὸ ἐν λόγῳ ΜΜΕ τονίζει ὅτι παγία ἀρχὴ τοῦΒατικανοῦ εἶναι πὼς «δὲν ὑπάρχει σωτηρία ἐκτός τῆς μάντρας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας» καὶαὐτὴν προωθεῖ καὶ ὁ σημερινὸς Πάπας διὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἐγκαταλείψεως τῶν δογμάτων καὶ τῆς ὑποταγῆς σὲ αὐτόν. Ἐπισημαίνει ἐπίσης πὼς τὸ Βατικανὸ ἔχει παρελθὸν νὰ ἀποδέχεται ἢνὰ ἀνέχεται διαφορετικὰ δόγματα ἢ συνήθειες Χριστιανῶν, φτάνει νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν ὡς «ἐκπρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς Γῆς ὡς ἀνώτατη ἐξουσία ποὺ κυβερνᾶ τὴν ΟἰκουμενικὴἘκκλησία καὶ ὡς Ἀρχὴ τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας». Ἐπίσης φτάνει νὰ ἀναγνωρίσουν ὅτι εἶναι ὁἀνώτατος νομοθέτης, ὁ ὁποῖος μετατρέπει τὶς οὐράνιες ἐντολὲς σὲ συγκεκριμένους νόμους. (Βλ. σχ. Φιλίπ Σεραρντ «Ἡ Ἐκκλησία ὁ παπισμὸς καὶ τὸ σχίσμα», Ἔκδ. Πεμπτουσία, σελ. 62-63).
.           Τὸ 1900 ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέχθηκε μίαν ἀκόμη «ἐπίθεση ἀγάπης καὶἑνότητας» τῆς Ἐκκλησίας μὲ βάση τὸ Πρωτεῖο τοῦ Πάπα. Τότε τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἀντέδρασεἔντονα. Μὲ σειρὰ ἄρθρων του στὸ πατριαρχικὸ περιοδικὸ «Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια», ἐγκάλεσε τὸν τότε Πάπα Λέοντα ΙΓ΄, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἔλαβε ὁ σημερινὸς Πάπας γιατί τὸν ἐκτιμᾶ, « γιὰἑωσφορικὴ ὑπερηφάνεια καὶ ἐπὶ ἐνόχῳ διαστροφῇ τῆς ἀρχαίας ὁμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως» (τεῦχ. 29, 21/7/1900, σέλ.325-328). Σήμερα ἄλλα ἤθη ἐπικρατοῦν.-