O δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, ευχήθηκε «Καλή Ανάσταση» στα ελληνικά και προκάλεσε ...ενθουσιασμό!!! Στο στιγμιότυπο διακρίνεται με τον Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρο. Φωτογραφία από βίντεοΤου Σωτήρη Μ. Τζούμα
Η εικόνα ενός Αρχιεπισκόπου δεν είναι προσωπική υπόθεση· είναι θεσμικό βάρος, ιστορική συνέχεια και πνευματική ευθύνη. Γι’ αυτό και κάθε δημόσια παρουσία, κάθε λέξη, κάθε αντίδραση οφείλει να αντανακλά σοβαρότητα, μέτρο και επίγνωση του ρόλου.
Η πρόσφατη εμφάνιση του Αρχιεπισκόπου Ελπιδοφόρου κατά την ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής στη Νέα Υόρκη προκάλεσε, δυστυχώς, περισσότερο αμηχανία και δυσμενή σχόλια παρά σεβασμό και θαυμασμό. Όχι λόγω της παρουσίας του δημάρχου – οι θεσμικές επαφές είναι απολύτως θεμιτές – αλλά λόγω του τρόπου με τον οποίο παρουσιάστηκε και προβλήθηκε το γεγονός.Η χωριατιά δεν είναι προσόν! Είναι βαρίδιο!
Το περιβόητο «ουάου» που εξεφώνησε ο Αρχιεπίσκοπος άμα τη εμφανίσει του Δημάρχου( δήθεν απρόσμενη αλλά απολύτως προσυνεννοημένη)δεν ήταν απλώς μια ατυχής στιγμή. Είναι σύμπτωμα μιας ευρύτερης τάσης επιφανειακής επικοινωνίας και αρρωστημένης προβολής του εγώ, που μετατρέπει το ιερό σε επικοινωνιακό στιγμιότυπο. Σε μια από τις πιο κατανυκτικές στιγμές της Ορθοδοξίας, την ώρα που κηδεύεται «ο ωραίος τω κάλλει παρά πάντας βροτούς», το επίκεντρο μετατοπίστηκε από το μήνυμα της Σταύρωσης σε μια σκηνοθετημένη «έκπληξη». Αυτό από μόνο του λέει πολλά, ακριβώς γιατί δεν σημαίνει τίποτα!
Αν ο Αρχιεπίσκοπος επιθυμεί να βαδίσει στα ίχνη μεγάλων μορφών της Εκκλησίας, όπως ο μακαριστός Μεγάλος Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος, θα πρέπει να κατανοήσει ότι το μέγεθος εκείνων των πρωτοβουλιών δεν βρισκόταν στις δημόσιες σχέσεις, αλλά στο ηθικό τους βάθος και στη σαφή ιστορική τους στόχευση. Ο Ιάκωβος δεν εντυπωσίαζε· εξέφραζε. Δεν επιδίωκε ούτε εξεστόμιζε το «ουάου» αλλά ενσάρκωνε το κύρος και προκαλούσε τον σεβασμό και τον ενθουσιασμό των πιστών. Και σε τελευταία ανάλυση άλλο κύρος έχει για την συνολική μας μνήμη και συνείδηση ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και άλλη ο Μαμντάνι και ας είναι ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης. Και αν είπε στην ελληνική γλώσσα το.. «Καλή Ανάσταση», σίγουρα δεν το εννοούσε!
Οι συγκρίσεις, λοιπόν, με ιστορικές προσωπικότητες ή με εμβληματικά κινήματα δεν μπορούν να γίνονται επιπόλαια. Η παρουσία ενός πολιτικού προσώπου, όσο ευγενική κι αν είναι, δεν συνιστά ιστορική στιγμή. Και σίγουρα δεν μπορεί να παραλληλιστεί με μορφές και αγώνες που σημάδεψαν την παγκόσμια συνείδηση. Τέτοιες αναλογίες δεν αναδεικνύουν· αντιθέτως εκθέτουν.
Επιπλέον, η υπερβολική προβολή και η σχεδόν ομοιόμορφη αναπαραγωγή «εγκωμιαστικών» δημοσιευμάτων στην Ελλάδα δημιουργεί την αίσθηση μιας «επικοινωνιακής κατασκευής», που απέχει από την αλήθεια της εκκλησιαστικής ζωής.
Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιακά τεχνάσματα· έχει ανάγκη από αυθεντικότητα.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος έχει την ευκαιρία – και την ευθύνη – να επαναφέρει το βάρος εκεί που ανήκει: στο μήνυμα, στο ήθος και στη διακονία. Η σοβαρότητα δεν είναι επιλογή ύφους. Είναι προϋπόθεση αξιοπιστίας.
Διότι, στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι οι εντυπώσεις, αλλά το μέτρο. Και το μέτρο είναι αυτό που διαχωρίζει τον θεσμό από την εικόνα.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Εξάψαλμος .
